یوزهای ایرانی یک قدم تا تاریخ‌ساز شدن

جامعه ایرانی– از  شب رؤیایی کازان آره‌نا؛ کتابی از خاطرات در ذهن ایرانیان بر جا مانده؛ شبی که بی‌تردید می‌تواند تا سال‌ها رگ غرور فوتبال دوستان را به نقل از بزرگ‌ترین سمفونی مستطیل سبز برجسته ساخته و کرور، کرور ناکامی و شکست را به دست فراموشی بسپارد.

از توپ به‌یادماندنی که بین دو پای پیکه را با ضربه وحید امیری برای خروج برگزید و لایی ماندگاری را در ذهن ثبت کرد تا ایستادگیدو سه بازیکن روی خط و محافظت از دروازه‌ای که سنگری جز غیرت و تعصب نداشت.

بی‌تردید توپی که به مدد اهرم شانس به تور دروازه بیرانوند نشست را از یاد نخواهیم برد، یا حتی سوت کمک‌داور اروگوئه‌ای به نشانه وارونه‌سازی رؤیای گل به لاروخا. حتی! لمس سکوهای ورزشگاه پیر آزادی پس از قریب به چهار دهه توسط بانوان سرزمین‌مان را هم اگر به این ابر شب اضافه کنیم، به‌خودی‌خود برای ثبت ابدی‌ای در ذهن کفایت خواهد کرد.

مجال برای نوشتن و گفتن از جدال با ماتادورها زیاد است اما قدر مهم دراین‌بین جدالی حیاتی است که می‌تواند بلیت بهشت را برای شاگردان کی‌روش رزرو و این مرد پرتغالی را برای همیشه در ذهن ایرانیان ماندگارتر از حال کند. کارزار نفس‌گیری که می‌تواند افسوس جام جهانی فرانسه را از ذهن‌ها زدوده و شبی تاریخی را در پهنه پرافتخار ایرانیان ثبت و ضبط کند.

این بار اما ماجرا با تراژدی ۹۸ قدری تفاوت دارد. درجایی که ایران توانسته بود با گل استیلی به ایالات‌متحده سه امتیاز نهایی دیدار را به نام خود سند زده و تنها با پیروزی مقابل ژرمن‌ها، راهی یک‌هشتم شود و دست‌آخر نشد، اتفاقی که همه منتظرش بودیم و حالا اما بومرنگ رؤیاها به دست شاگردان کی‌روش بازگشته تا تاریخ را این بار به گونه دیگری رقم زدنند.

یوزها توان گذر از سد یاران رونالدو را دارند

این بار مقابل حریفی صف‌آرایی می‌کنیم که شکستش نه به مدد اوهام و البته رگه‌های ناسیونالیستی، که به گواه توان و سطح توانایی ملی‌پوشان چندان دور از دسترس نیست.

تیمی که تا پیش از بازی مقابل مراکش حرف از نشستن ۵ یا ۶ توپ بر تور دروازه‌اش بود، بعد از برد مراکش این رقم به دو یا سه رسید و نهایتاً با پایان بازی مقابل لاروخا، حسرت شکست این تیم را نیز در ذهن داشتیم. حالا اما با پرتغالی جدال می‌کنیم که نه بازیکن بازی‌سازی در حد «ایسکو» و «اینیستا» و «سیلوا» دارد، نه «راموس» و «پیکه‌»ای دارد که تیم را بالا نگه‌دارند. نه «کارواخال» و «آلبایی» دارد که از کناره‌ها تیم حریف را عاصی کنند.

البته که بنا بر دست پایین گرفتن قهرمان یورو ۲۰۱۴  نیست اما، باید پذیرفت که سطح بازی پرتغالی‌ها به‌مراتب از لاروخا پایین‌تر و قابل‌مهارتر است. می‌ماند رونالدوی جادویی که تنها یک ستاره خواهد بود برای ریختن زهر به سنگر بیرانوند، ستاره‌ای که اگر بتوانیم مهارش کنیم، قطعاً موتور حمله تیمی رقیب ازکارافتاده و در مقابل دفاع هنرمندانه و هارمونیک ایران راه به‌جایی نخواهد برد.

بی‌تردید پیش‌تر ثابت کرده‌ایم که می‌توان چند ستاره را هم به‌صورت توأمان مهار کرد و حال مشق مهار رونالدو نیز چندان سخت و نانوشتنی نیست. اکنون چندساعتی بیشتر با رقم خوردن شبی رؤیایی در پهنه تاریخ ایران فاصله نداریم، تاریخی که اگر بخواهیم، بی‌شک به دستان خودمان رقم خواهد خورد.